napıcam şimdi

 elimde, dilimde koca bir napıcam şimdiyle kaldım

eksiliyorum günden güne

napıcam şimdi demeye kalmadan

eksiliyorum birdenbire

şimdi yalnızlığımı kaldırıp bir kenara koyamıyorum

bir öyle olsun iç çekişi

ne zaman içimi çeksem sırtıma batıyor bir sancı

hep yolcuyum yalnızlığım bir hancı

napıcam şimdi

bu şiir bitince

bu kadeh bitince

bu türkü bitince napıcam şimdi

iki gündür ışıkları yakamıyorum 

yine karanlıklara kalıyorum

tanımadığım insanların silüeti gözümün önünde

napıcam şimdi

bir sürü kişi biz senin bebekliğini biliyorduk dedi

keşke bilmeseniz diyemedim 

ben de biliyorum 

acılarımdan tanıyorum bebekliğimi

bu benim en büyük acım değil dedikçe yeni acılarla tanışıyorum

kaybettim tüm renklerimi

cüzdanım bir vesikalık bile olmayacak kadar boş

çıkarıyorum içinden artık gömdüğüm tüm intihar şiirlerimi.