Geçen ay.

fena tökezledim

elbet anlatıcam ne kadar tökezlediğimi

fena özledim

elbet anlatırım ne kadar özlediğimi

bir kapının önünde bekledim

içeri girmeyeceğimi bilerek

bir hastane bahçesinde de

yine içeri girmeyeceğimi bilerek

bir mezarın başında bekledim geçenlerde

içine girip babamı oraya koyacağımı bilerek

eve dönmek için saat geç oldu

bu saatten sonra ne fark eder diyerek

ellerimde cam kırıkları

ellerimde vitray camları rengarenk

öleceğimi zannettiğim gecelerden 

sabahlara çıkışım canhıraş

masada boş şişeler, ilaçlar rengâhenk

yırtık fotoğraflardan kalan parçalar, sorular 

bu kimin fotoğrafı, nasıl ellerini parçalar

asıl ben kimim, burası neresi, 

nerden geldik buraya ve kimin bu kalçalar

kırık çerçeveler, kırık kalpler geceden kalan

nasıl olduğunu hatırlamadığım yaralar

ve nasıl olduğunu unutamayacağım yaralar

nasıl söylendiğini anladığım yalanlar

ve şimdi tüm doğrulardan geriye kalanlar 

bilir misiniz bahar geldiğinde 

marketlere de toprak geldiğini

şu kırık saksıya bir çiçek ekeyim diye geçirdim içimden

toprağa baktım 

daha geçen ay babamı ektim toprağa

şimdi beklemeyin benden çiçek ekmemi sadece 

atlamayı düşündüğüm bu balkona

bir kaldırım taşı yerine 

koyacak yerim olsa başımı

içimden atıp 

kenara koyacak bir yerim olsa savaşımı

çok değil 

sadece kedi gibi okşansın isterim başımı

hatırlat da ölmezsek tekrar adaya gidelim

bir cuma akşamı.